ေဝဘူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး

Home Page
Abhidhamma in English
Abhidhamma in Myanmar
Audio in English
Audio in Myanmar
Video in English
Video in Myanmar
eBook in English
eBook in Myanmar
NEWS သတင္း႑

လႈဒါန္းရန္
အႀကံျပဳခ်က္မ်ား
Contact Us
Useful Link
LIVE Webcast
iPhone, iPAD ကိုအသံုးျပဳသူမ်ားသည္ Mp3 မ်ားကို တိုက္ရိုက္ နာယူႏိုင္ပါသည္။ ဗီဒီယိုတရားေတာ္မ်ား အတြက္ App Store တြင္ Oplayer Lite (သို႕မဟုတ္) yxplayer2 Lite ကို Free Download အသုံးျပဳၿပီး ၾကည္႕ရႈႏိုင္ပါသည္။

တျခား Mobile Phone မ်ားအတြက္ Opera Browser ကို အသုံးျပဳႏိုင္ပါသည္။

Android version 2.1တြင္ ျမန္မာလို မျမင္ရပါ။ Android version 2.2 ႏွင့္ ဒီထက္ျမင့္ေသာ Android Version မ်ားပါရွိေသာ Mobile, Tablet မ်ားကို အသုံးျပဳက ျမန္မာလို ျမင္ရ ႏိုင္ပါသည္။

 

 

 

 

 

 

ေဝဘူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အရွင္ကုမာရ

 

၁၇-၂-၁၈၉၆ ~~ ၂၆-၆-၁၉၇၇

 

                                                                                           

ေထ႐ုပၸတၱိအက်ဥ္း

 

ငယ္ဘဝ
ေဝဘူဆရာေတာ္ကို စစ္ကိုင္းတိုင္း၊ ခင္ဦးၿမိဳ႕နယ္၊ အင္ၾကင္းပင္ရြာ၌ အဖ ဦးလူေဖ၊ အမိ ေဒၚၾကင္ႏု တို႔မွ ၁၈၉၆ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၇ ရက္၊ မနက္ ၄ နာရီေက်ာ္ခန႔္တြင္ ဖြားျမင္သည္။ ဦးလူေဖ၏ မိခင္မွာ မိဖုရားငယ္တစ္ပါးျဖစ္သည္။ အဖိုးမွာ အတြင္းဝန္တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္၏ ငယ္အမည္မွာ ေမာင္စပ္ ျဖစ္သည္။ ေမြးခ်င္းေမာင္ႏွမ ၄ ဦးအနက္ အႀကီ:ဆုံးသားျဖစ္သည္။

အသက္ ၉ ႏွစ္အရြယ္တြင္ အင္ၾကင္းပင္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦ:သုမနကို ဥပဇၩယ္ျပဳကာ သာမေဏဘဝသို႔ ေရာက္သည္။ ဦးသုမနသည္ မင္းတုန္းမင္းႏွင့္ ေက်ာက္ေမွာ္မိဖုရားတို႔၏ ပစၥယႏုဂၢဟ (ပစၥည္းေလးပါး ေထာက္ပံ့မႈ) ျဖင့္ ရဟန္းျပဳခဲ့သူျဖစ္သည္။ အင္ၾကင္းပင္ေက်ာင္းတိုက္သည္လည္း ဘုရင့္ ဘ႑ာစာေရးက ေဆာက္လုပ္လႉဒါန္းထားျခင္း ျဖစ္သည္။

ေဝဘူဆရာေတာ္၏ သာမေဏဘြဲ႕အမည္မွာ ရွင္ ကုမာရ ျဖစ္သည္။ အသက္ ၁၃ ႏွစ္အေရာက္တြင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ေန ဦးရီ:ေတာ္သူ အင္စပက္ေတာ္ ဦးေရႊလူက ရွင္ျပဳေပးျပန္သည္။ ပစၥည္းေလးပါးဒါယကာတစ္ဦး ထပ္မံရရွိျခင္း ျဖစ္သည္။ ဆရာရင္း ဦ:သုမနထံမွ သဒၵါႀကီး၊ ပရမတၳသဂၤဟက်မ္း၊ ဝိနည္းငယ္ ၄ ေစာင္ႏွင့္ ဂဏန္းသခၤ်ာတို႔ကို သင္ယူခဲ့သည္။

အသက္ ၁၈ ႏွစ္အေရာက္ သာမေဏႀကီ:ဘဝတြင္ လူထြက္၍ မိဘမ်ားႏွင့္အတူ ေတာင္သူအလုပ္ကို ကူညီခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ ဘုန္းႀကီ:ေက်ာင္း၌ပင္ ေက်ာင္းစာေရး ဝင္လုပ္သည္။

အသက္ ၁၉ ႏွစ္ျပည့္ခါနီးတြင္ သာမေဏေဘာင္ ျပန္တက္ၿပီး တစ္ႏွစ္ခန႔္ၾကာေသာ္ ကံဆြယ္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦးဝိစာရကို ဉပဇၩယ္ျပဳ၍ အင္ၾကင္းပင္ေက်ာင္း နန္းဦ:တိုက္ခ႑သိမ္၌ ရဟန္းျပဳသည္။ ဘြဲ႕အမည္ကို ကုမာရ ဟုပင္ ဆက္ယူခဲ့သည္။ ရဟန္းဘဝတြင္ ဆရာရင္း ဦးသုမနထံမွ အ႒ကထာဋီကာက်မ္းကို သင္ယူသည္။ ပန္းရံပညာကို တတ္ကၽြမ္းရာ အင္ၾကင္းပင္ေက်ာင္းဝင္းရွိ ေစတီပုထိုးမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ ဦ:စီးတည္ထားခဲ့သည္။

ဆရာရင္းထံ၌ အေႏၲဝါသိက (အလုပ္အေကၽြးျပဳ တပည့္) အျဖစ္ ၃ ႏွစ္ၾကာ ေနထိုင္ခဲ့သည္။ ၁၉၁၈ ခုႏွစ္တြင္ မႏၲေလးမစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္၊ ဓမၼနယူပေဒသေက်ာင္းတြင္ စတင္ဝါကပ္သည္။ ထိုစဥ္က မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္မွာ အဘိဓဇမဟာရ႒ဂု႐ု ဦး သူရိယဘိဝံသ ျဖစ္သည္။ မစိုးရိမ္ေက်ာင္း၌ အ႒ကထာ၊ ဋီကာ၊ ေယာဇနာတို႔ကို ေကာင္းစြာေလ့လာသည္။

ဦးသူရိယ ထံ၌ ပညာသင္အၿပီးတြင္ အင္ၾကင္းပင္ေက်ာင္းသို႔ ျပန္ႂကြလာသည္။ ငယ္ဆရာ ဦ:သုမနထံတြင္ ခိုလႈံကာ ဝိသုဒၶိမဂၢအ႒ကထာက်မ္းကို သင္ယူျပန္သည္။ ဤက်မ္းသည္ က်င့္ႀကံမႈလမ္းစဥ္ျဖစ္ရာ ပါရမီနည္းေသာရဟန္းမ်ားသည္ စိတ္ပ်က္၍ လူထြက္တတ္ၾကၿပီး၊ ပါရမီရင့္သန္ေသာ ရဟန္းမ်ားအား ေတာရေဆာက္တည္သြားတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ "ဝိသုဒၶိမဂ္ကိုတက္ရင္ လူထြက္ရင္ ထြက္၊ လူမထြက္ရင္ ေတာထြက္တတ္သည္" ဟု အဆိုရွိသည္။

ေဝဘူဆရာေတာ္


ဆရာေတာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ဖူးသူ ဦးသုဇာတႏွင့္ ေတာထြက္ရန္ တိုင္ပင္ထားသည္။ ဦးသုဇာတသည္ အင္ၾကင္းပင္ရြာအေရွ႕ဘက္ ၈ မိုင္ခန႔္အၾကာရွိ က်ီက်င္းရြာတြင္ ေက်ာင္းထိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၁၉၂၃ တြင္ ဆရာရင္း ဦ:သုမနအား ခြင့္ျပန္ကာ သပိတ္တစ္လုံး၊ သကၤန္းသုံးထည္ျဖင့္ က်ီက်င္းရြာသို႔ ခရီးဆက္သည္။ ဦးသုဇာတထံ ေရာက္ေသာအခါ ျပဳဖြယ္ကိစၥမ်ားရွိ၍ ေရႊဘိုအေရွ႕ဘက္၊ ပုသိမ္ေတာရေက်ာင္းတြင္ ႀကိဳေစာင့္ရန္ ေျပာေလသည္။ ဝါတြင္းကာလကုန္ေသာ္ ဦးသုဇာတ ေရာက္ရွိလာၿပီး ေရွ႕ဆက္ၾကရန္ တိုင္ပင္သည္။ သို႔ရာတြင္ တစ္ေပါင္းတည္းမသြားဘဲ တစ္ပါးလၽွင္တစ္လမ္းႂကြရန္ အႀကံျဖစ္ရာ ဦးကုမာရမွာ ရမည္းသင္းခရိုင္၊ ေညာင္လြန႔္ေတာရေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦးေမဓာဝီထံ ဆိုက္ေရာက္သည္။ ဦ:ေမဓာဝီထံတြင္ ပဋိပတၱိနည္းနာမ်ား ခံယူက်င့္ႀကံေနစဥ္ ေလနာေရာဂါ စြဲကပ္လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဆးကုသရန္ႀကံကာ မႏၲေလးသို႔ ရထားျဖင့္ ထြက္လာသည္။

ရထားေပၚတြင္ ဒါယကာတစ္ဦးႏွင့္ စကားစျမည္ေျပာျဖစ္ရာ ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕အေရွ႕ဘက္၊ ေဝဘူေတာင္ေျခရွိ ဓာတ္မေရွာေရတြင္းမွ ေရသည္ ေလနာေရာဂါကို ေပ်ာက္ကင္းေစေၾကာင္း သိရ၍ ေက်ာက္ဆည္ဘူတာတြင္ပင္ ဆင္းကာ ခရီးဆက္သည္။ အဆိုပါဒါယကာ၏ လမ္းျပမႈေၾကာင့္ ေရတြင္းသို႔ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္ကာ တြင္းေရကို ေသာက္သုံးခြင့္ရၿပီး ေရာဂါေပ်ာက္ခဲ့သည္။ အဆိုပါေနရာသည္ ေအးခ်မ္းလွသည့္အျပင္ ေရတြင္းအထက္နား၌ ဂူတစ္ခုရွိရာ ေနထိုင္ေရး အဆင္ေျပသည္။ အနီးအနားတြင္လည္း ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕ႏွင့္ ေဖာင္ရြာတို႔ ရွိသျဖင့္ ဆြမ္းခံရန္ လြယ္ကူသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ အဆိုပါေနရာတြင္ပင္ သီတင္းသုံးေလသည္။ ထို႔အခ်ိန္မွစကာ ေဝဘူဆရာေတာ္ ဟူ၍ အမည္တြင္လာသည္။

တစ္ေန႔ေသာ ဆြမ္းခံအျပန္တြင္ ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕ေန ဆန္စက္ပိုင္ရွင္ ဦးေပ်ာ့က ေက်ာင္းေဆာက္လႉလိုေၾကာင္း ေလၽွာက္ရာ ေန႔ခ်င္းၿပီ:ေဆာက္နိုင္က အလႉခံေၾကာင္း မိန႔္သည္။ ဦးေပ်ာ့သည္ တိုင္ေလးတိုင္၊ ဓနိမိုး၊ ဓနိကာေက်ာင္းကို ေန႔ခ်င္းၿပီး ေဆာက္လုပ္လႉဒါန္းသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပထမဆုံးေသာ ေက်ာင္းဒကာမွာ ဦးေပ်ာ့ႏွင့္ ေဒၚျမင့္ႀကီးတို႔ ျဖစ္လာသည္။

ဦ:ေပ်ာ့သည္ စြန္းလြန္းဆရာေတာ္ႏွင့္ လူဝတ္ေၾကာင္ဘဝ ဦးေက်ာ္ဒင္အျဖစ္ရွိစဥ္က စီးပြားဖက္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ တစ္ေန႔သ၌ စြန္းလြန္းဆရာေတာ္ ဦးကဝိသည္ ဦးေပ်ာ့အား တရားေဟာရန္ ေက်ာက္ဆည္သို႔ ေရာက္ရွိလာသည္။ ဦးေပ်ာ့၏ ပင့္ေလၽွာက္မႈေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ႏွစ္ပါး ေတြ႕ဆုံရင္းႏွီးသြားၾကသည္။ ေနာင္တြင္ ေဝဘူေခ်ာင္၌ သိမ္သမုတ္ေသာအခါ စြန္းလြန္းဆရာေတာ္၊ ေညာင္လြန႔္ဆရာေတာ္တို႔ကို ပင့္၍ သမုတ္ရသည္။

အင္ၾကင္းပင္ဆရာေတာ္
တစ္ေန႔တြင္ ေဝဘူဆရာေတာ္ႏွင့္ ေက်ာင္းေနဘက္ အင္ၾကင္းပင္ဇာတိ ေမာင္စံရွားဆိုသူမွာ ေက်ာက္ဆည္သို႔ ေရာက္လာရာ ေဝဘူဆရာေတာ္ရွိသည့္အရပ္အား သိရွိသြားသည္။ မိခင္ျဖစ္သူမွာ ေတာထြက္ၿပီးမၾကာမီပင္ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္သည္။ ဖခင္ျဖစ္သူမွာ ေဝဘူေခ်ာင္သို႔ ေရာက္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ ဦးလူေဖႏွင့္ ဦးေပ်ာ့တို႔ သာသနာ့ေဘာင္ တက္ၾကၿပီး ဦးေဉယ် (ဦးလူေဖ၏ ရဟန္းဘြဲ႕အမည္) ႏွင့္ ေဝဘူဆရာေတာ္တို႔မွာ ေဝဘူေတာရမွ အင္ၾကင္းပင္ရြာသို႔ ၁၉၂၇ ခုႏွစ္တြင္ ျပန္ႂကြလာသည္။ အင္ၾကင္းပင္သို႔ ေရာက္ေသာအခါတြင္လည္း အင္ၾကင္းပင္ဆရာေတာ္ဟူ၍ နာမည္ထင္ရွားလာျပန္သည္။

တိေလာကသဗၺညဳ ေစတီ
ယခင္က အင္ၾကင္းပင္ေက်ာင္းသည္ စာသင္တိုက္သာ ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္ေရာက္လာၿပီးေနာက္တြင္ တရားက်င့္သူမ်ားပါ ေရာက္ရွိလာေသာေၾကာင့္ အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေစရန္ ဆရာေတာ္ ဦးသုမန၏ လမ္းညႊန္ခ်က္ျဖင့္ အင္ၾကင္းပင္ေက်ာင္းအေနာက္ဘက္ ေျမကြက္လပ္တြင္ ကမၼ႒ာန္းေက်ာင္းႏွင့္ တိေလာကသဗၺညဳေစတီတို႔ကို ၁၉၂၉ တြင္ စတင္ေဆာက္လုပ္ၾကသည္။

ကာလအတန္ၾကာေသာ္ ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕မွ ေက်ာင္းဒကာ ဦးေပ်ာ့ႏွင့္ ဒါယကာမ်ား အင္ၾကင္းပင္သို႔ လိုက္လာကာ ေက်ာက္ဆည္၌လည္း သီတင္းသုံးရန္ ေလၽွာက္ထားၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္ေက်ာင္းလၽွင္ ေျခာက္လၾကာ သီတင္းသုံးရန္ ဆရာေတာ္က လက္ခံခဲ့သည္။

ေရႊဘို ေအာင္ေျမဆရာေတာ္
၁၉၅၀ တြင္ အေလာင္းမင္းတရား ဦးေအာင္ေဇယ်၏ လယ္ေျမေနရာအား ရွင္းလင္းကာ ေအာင္ေျမေက်ာင္းတိုက္ကို ေဆာက္လုပ္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေဝဘူဆရာေတာ္အား ပင့္ေဆာင္ကိုးကြယ္သည္။ ပင့္ေဆာင္ၾကသူမ်ားမွာ ေရွ႕ေန႔ ဦးအုံးေဖ၊ စက္ပိုင္သူေဌး ဦးထြန္းေဖတို႔ ျဖစ္သည္။ ထိုအခါမွစ၍ ေအာင္ေျမေက်ာင္းတိုက္တြင္လည္း ေလးလ သီတင္းသုံးသည္။ ဤေက်ာင္းအား အစြဲျပဳ၍ ေအာင္ေျမဆရာေတာ္ဟုလည္း ထင္ရွားသည္။

ဆရာေတာ္၏ စိတ္ေနစိတ္ထား
၁၉၇၁ ခုႏွစ္တြင္ ကမၼ႒ာန္းေက်ာင္း၌ တည္ထားေသာ တိေလာကသဗၺညဳေစတီေတာ္ ၿပိဳက်သည္။ အသစ္တည္ေဆာက္ရန္ ျပင္ဆင္စဥ္ ေစတီေဟာင္းမွ အုတ္မ်ားကို လမ္းဖို႔ရန္ သုံးေလသည္။ လူအမ်ား မသြားဝံ့ၾကေၾကာင္း တပည့္ႀကီး ဦးပညာဝံသက ေလၽွာက္ေသာအခါ ပ်က္စီးသြားလၽွင္ အမွိုက္ပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မစြန႔္ပစ္ဘဲ အက်ိဳးရွိရာသုံးသင့္ေၾကာင္း ျပတ္ျပတ္သားသားမိန႔္ခဲ့သည္။

ဆရာေတာ္သည္ က်မ္းဂန္ေရးသားေလ့ မရွိေပ။ ဒုလႅဘရဟန္းမ်ား (အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိသာ ရဟန္းျပဳသူမ်ား) အတြက္ ပါတိေမာကၡသာရသုဒၶိက်မ္း ဟူေသာ ဝိနည္းဘာသာျပန္က်မ္းတစ္ေစာင္သာ ေရးဖူးသည္။ အေၾကာင္းဆက္စပ္၍ စာေပျဖင့္ ေျပာရန္ရွိလာက ပါဠိေတာ္မ်ားကို ျမန္မာျပန္ေပးေသာ္လည္း နာမည္ထုတ္ေဖာ္ျခင္း မရွိေပ။

ဆရာေတာ္ထံသို႔ ျမန္မာျပည္အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွသာမက နိုင္ငံရပ္ျခားမွလည္း လာေရာက္ဖူးေမၽွာ္ျခင္း ရွိခဲ့သည္။ တရားေၾကာင္းရာမ်ား ေမးျမန္းေဆြးေႏြးရာမွ ဗုဒၶဘာသာကို ႏွစ္ၿခိဳက္လာကာ ရဟန္းျပဳသူမ်ားလည္း ရွိသည္။ ပထမဆုံးေသာ နိုင္ငံျခားသား သာဝကမွာ သီလရွင္ ေမဓာဝီ ျဖစ္သည္။ နာမည္ရင္းမွာ မစၥ ကလာရစ္ စာဗင္စထရမ္ ျဖစ္သည္။ သီလရွင္ဘဝျဖင့္ လေပါင္း (၂၀) ၾကာ ကမၼ႒ာန္း အားထုတ္သြားသည္။ အဆိုပါသီလရွင္အား ဘာသာျပန္ေပးရသူမွာ မီးရထားေငြစာရင္းမင္းႀကီး ဦးသိန္းညြန႔္ ျဖစ္သည္။ တရားအနက္ မေသြဖယ္ျခင္းငွာ တိတိက်က်ဘာသာျပန္ရန္ ဆရာေတာ္က မိန႔္မွာခဲ့ရသည္။

သာသနာ ၂၅၀၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ဆ႒သံဃာယနာတင္ပြဲက်င္းပရာ ေဝဘူဆရာေတာ္အား ကမၼ႒ာနစရိယဆရာေတာ္အျဖစ္ ပင့္ေဆာင္ၾကသည္။ တစ္ေန႔ေသာ္ မဟာပါသာဏလွိုက္ဏ္ဂူမွ ျပန္အႂကြတြင္ ေညာင္ရမ္းဆရာေတာ္ႀကီးက "ေဝဘူဆရာေတာ္ဟဲ့။ ဖူးလိုက္ၾက။ ဝေအာင္ ဖူးလိုက္ၾက" ဟုပင္ မိန႔္ေတာ္မူသည္။ စာေပတတ္ပြန္းေသာ ဆရာေတာ္မ်ားကပင္ ေလးစားျခင္းကို ခံရသည္။

ေရႊခ်က္သိုလ္ ေစတီ
ဆရာေတာ္၏ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ားမွာ ေဆာလ်င္စြာ ကြယ္လြန္သြားၾက၍ မိဘပိုင္ေျမကြက္မွာ အလြတ္က်န္ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္၏ႏႈတ္မိန႔္ျဖင့္ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္တြင္ ေရႊခ်က္သိုလ္ အမည္ရွိ ေစတီေတာ္ကို တည္ထားခဲ့သည္။

ဘဝနိဂုံး
၁၉၇၇ တြင္ ဆရာေတာ္၌ ႀကီးႀကီ:မားမားေရာဂါမျဖစ္လာေသာ္လည္း ေမာပန္းမႈ ရွိလာသည္။ ဇြန္လ ၂၆ ရက္တြင္ ဝစၥကုဋီ (အိမ္သာ) မွအျပန္ ေညာင္ေစာင္းထက္အေရာက္ ညေန ၇ နာရီခြဲတြင္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသည္။ ဆရာေတာ္၏ ႐ုပ္ကလာပ္အား ေရႊဘိုကလည္း ရခ်င္သည္၊ ေက်ာက္ဆည္ကလည္း လိုခ်င္သည္။ အင္ၾကင္းပင္နယ္သားမ်ားက မေပး။ ထို႔အျပင္ မီးပူေဇာ္ျခင္း ျပဳ၊ မျပဳႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဝိဝါဒမ်ား ရွိလာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေထရ္ႀကီ:ဝါႀကီးမ်ားထံ အဆုံးအျဖတ္ခံၾကသည္။ ထို႔အခ်ိန္၌ ေရႊဘိုၿမိဳ႕၊ ဓမၼသုခဆရာေတာ္သည္ သက္ေတာ္ႀကီးရင့္သကဲ့သို႔ ပညာလည္း တတ္ကၽြမ္းလွရာ အဆုံးအျဖတ္ေပးရန္ ေရြးခ်ယ္ၾကသည္။ အဆုံးအျဖတ္ျပဳရာ၌ ဓမၼသုခဆရာေတာ္သာမက ပုခန္းဆရာေတာ္လည္း ႂကြလာသည္။ ဆရာေတာ္ႏွစ္ပါးက မီ:ပူေဇာ္သင့္ေၾကာင္း ဆုံးျဖတ္၍ ခင္ဦးၿမိဳ႕နယ္ ျပည္သူ႔ေကာင္စီက ဦ:စီးကာ အႏၲိမဈာပနပြဲကို က်င္းပသည္။ ေက်ာက္ဆည္ ေဝဘူေခ်ာင္ဆရာေတာ္ ဦး အာစရဘိဝံသ၊ အင္ၾကင္းပင္ေက်ာင္း နန္းဦးပရိယတၱိစာသင္တိုက္ ဦး ပညာဝံသႏွင့္ ခင္ဦးၿမိဳ႕နယ္ ပိေတာက္ကုန္းေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦ:ဝိစာရတို႔က စီမံ၍ ကိုယ္တိုက္ကိုယ္က် နံ့သာထင္းျဖင့္ သၿဂႋဳဟ္ခဲ့သည္။ တစ္ေနရာတည္းတြင္ မီ:သၿဂႋဳဟ္ေသာ္လည္း ေက်ာင္းတိုက္ သုံးေနရာစလုံးတြင္ ဈာပနပြဲျဖင့္ ပူေဇာ္ၾကသည္။ မီ:ပူေဇာ္ၿပီ:တြင္ အရိုးျပာတို႔ကို အညီအမၽွ ခြဲယူၾကသည္။

ရန္ေအာင္ေၿမ ေစတီ
အဂၢိဈာပနေျမေနရာတြင္ ေစတီတည္ထားကာ အင္ၾကင္းပင္ေက်ာင္းအတြက္ရရွိေသာ အရိုးျပာတို႔ကို ဌာပနာသြင္းခဲ့သည္။ ေစတီေတာ္၏ဘြဲ႕ကို ရန္ေအာင္ေၿမ ဟု မွည့္ေခၚၾကသည္။ ထို႔အျပင္ ဦး အာစာရက ရန္ေအာင္ေျမေဗာဓိပင္ကိုလည္း စိုက္ပ်ိဳးပူေဇာ္ခဲ့ရာ ႏွစ္စဥ္ ကဆုန္လျပည့္တိုင္းတြင္ ေညာင္ေရသြန္း၍ ဆြမ္းေတာ္ႀကီး ေလာင္းလႉလ်က္ရွိသည္။

ေမြးခ်င္းမ်ား
ေမာင္စပ္ (ေနာင္တြင္ ေဝဘူဆရာေတာ္ ျဖစ္လာမည့္သူ)
ေမာင္ျပဴး
မေရႊပိုင္
ေမာင္လူကေလး

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

၁။ အလုပ္ေပးတရားေတာ္ (၁)

၂။ အလုပ္ေပးတရားေတာ္ (၂) (ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အင္းေလးဓမၼာရုံ)

၃။ အလုပ္ေပးတရားေတာ္ (၃) (၁၉၅၇ ဧၿပီလ - ၁၃၁၉ တန္ခူးလ ရန္ကုန္ၿမိဳ့ တကၠသိုလ္ ဓမၼာရုံ)

၄။ အလုပ္ေပးတရားေတာ္ (၄)

၅။ အလုပ္ေပးတရားေတာ္ (၅) (ျမစ္သားၿမိဳ႕)

၆။ အလုပ္ေပးတရားေတာ္ (၆)

၇။ ပရိမိတၱဇာလသုတ္

၈။ အလုပ္ေပးတရားေတာ္ (၈)

၉။ အလုပ္ေပးတရားေတာ္ (၉) (၁၉၆၀ ဧၿပီလ - ၁၃၂၂ ကဆုန္လ အင္းယားၿမိဳင္၊ ရန္ကုန္)

၁၀။ အလုပ္ေပးတရားေတာ္ (၁၀) (၁၉၆၀ ဧၿပီလ - ၁၃၂၂ ကဆုန္လ အင္းယားၿမိဳင္၊ ရန္ကုန္)

၁၁။ အလုပ္ေပးတရားေတာ္ (၁၁) (ပ်ဥ္းမနား)

၁၂။ အလုပ္ေပးတရားေတာ္ (၁၂) (၃၁-၁-၁၉၇၃ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အင္းေလးဓမၼာရုံ)

၁၃။ အလုပ္ေပးတရားေတာ္ (၁၃)